NieuwsberichtTopper Djoke van Marum

04/06/2021
https://www.sportutrecht.nl/wp-content/uploads/2021/06/djoke-van-marum_website-1280x698.jpg

Portret van topper Djoke van Marum die dankzij beperkingen bijzondere dingen heeft kunnen doen.

De 61-jarige Djoke van Marum blijft zichzelf altijd uitdagen. Het Nieuwsblad van Huizen – waar Djoke geboren en getogen is – plaatste een portret van deze bijzondere sportvrouw.

“Iedereen heeft wel beperkingen, maar je ziet het niet altijd”, zegt Djoke van Marum (61). Zelf heeft ze haar beperkingen nooit als belemmeringen gezien om iets te bereiken. Competitief als ze is, zoekt ze altijd nieuwe persoonlijke overwinningen. Daardoor heeft ze mooi wel een zilveren en bronzen medaille gewonnen bij de Paralympische Spelen met zitvolleyballen en speelde ze rolstoeltennis over de hele wereld.

Turnen, waterpolo en volleybal
Djoke begon haar sportcarrière zoals veel meisje met turnen. “Ik was zo stijf als een plank en vond dat turnen niets. Alleen de laatste vijf minuten waren leuk, want dan deden we spelletjes als apenkooien of met de bal spelen. Toen ik een jaar of 8 was, mocht ik een tweede sport kiezen en koos ik voor waterpolo.
Net voordat ze naar de middelbare school ging, was ze ook al begonnen met volleybal. De sport waarin ze later op de Paralympische Spelen furore maakte en de sport die er ook toe leidde dat ze een beperking opliep.

Blessure
“Bij de warming up speelden we voetbal en daar werd ik hard getackeld en kwam ten val. Daardoor kreeg ik pijn in mijn voet. Ik ben daar lang mee doorgelopen, maar op een gegeven moment ging dat niet meer. Ik was toen rond de 25 jaar. Pas veel later bleek het dus een klein scheurtje te zijn, waar een dikke knobbel uitgroeide. Dat was extra bot. Ik ben daaraan geopereerd en kreeg posttraumatische dystrofie, tegenwoordig heet dat Complex Regionaal Pijn Syndroom (CRPS).”
Daar bleef het niet bij. Ze stootte haar knie en daar kreeg ze hetzelfde.

Zitvolleybal
Toen het staand volleyballen niet meer lukte, ging ze zitvolleyballen. En dat was zeker in de begintijd van het Nederlands dameszitvolleybalteam een grote uitdaging. In 1992 was was zitvolleybal voor dames nog geen Paralympische sport maar Djoke deed met haar team wel mee aan EK’s en WK’s en Eurocups. Met een lach herinnert ze zich nog die pionierstijd. “Tijdens de trainingsweekenden in ons thuishonk Harfsen bleven we daaer vaak overnachten. Ik sliep met een ander in het materialenhok op harde matten. Gelukkig hadden we goede warme douches, want na zo’n nacht was je wel stijf. Boterhammen namen we zelf mee. Voor ons eerste toernooi – het EK in Finland – konden we trainingspakken lenen van de NEBAS, de Nederlandse Bond voor Aangepast Sporten, en een set shirts van een wedstrijdteam. ” Later werden de faciliteiten beter en konden ze dankzij een teamlid trainen in het militair revalidatiecentrum in Doorn.

Tennissen
Inmiddels was ze  ook gaan tennissen. Met een geleende rolstoel begon ze te trainen en op de tennisbaan ontmoette ze Kees, de liefde van haar leven. Ze reisden samen de hele wereld over om toernooien te spelen. In de single was haar hoogste notering 6 op de Wereldranking. “Dat was in 2000 net voor de Paralympische Spelen van Sydney. Helaas stonden er nog 4 Nederlandse meiden voor mij in de ranking waardoor ik afviel om mee te gaan, want er waren maar vier plaatsen op de Paralympische Spelen.” Tijdens diezelfde spelen in Sydney zou ook worden besloten of het dameszitvolleybal een Paralympische Sport zou worden.

Paralympische Spelen
Uiteindelijk ging ze in 2004 voor de eerste keer naar de Paralympische Spelen in het Griekse Athene, waar ze zilver won. Vier jaar later in Bejing in China won ze brons. In 2012 greep het team in Londen in Engeland naast de medailles en werd het vierde. Vervolgens kwam ook nog de onverwachte deelname aan de Paralympische Spelen in Rio de Janeiro in Brazilië nadat het Russiche team werd uitgesloten vanwege een dopingschandaal. Zo ging Djoke op haar 56ste nog een keer mee met de spelen. Ze werd er zesde.
Helaas maakte haar vriend Kees dat niet meer mee. “Hij heeft in 2013 een hartinfarct gekregen op de tennisbaan in Huizen. We waren aan het tennissen en ik heb het dus allemaal zien gebeuren. Er was direct hulp, maar het mocht niet baten. Ik heb Kees dus op de tennisbaan ontmoet, maar daar ook afscheid van hem moeten nemen…”

Triathlon
Met volleybal stopte ze kort na haar laatste Paralympische Spelen. “Ik tennis wel nog steeds, maar wel veel minder dan vroeger. Het blijft een leuk spelletje. Vooral ook omdat je als roller goed kan meekomen met lopers. Ik ben lid van TV Huizen en in de winter speel ik met drie rollers in Barneveld.” Daarnaast houdt ze zich nu – fanatiek als altijd – bezig met triatlon. Ze begon met trainen hiervoor toen de Paralympische Spelen in Rio in de eerste instantie niet door zouden gaan voor haar.

Uitdagen
Ook al is ze nu 61, ze blijft zichzelf uitdagen. “Ik wil nog kijken of ik een halve triatlon kan doen. Mijn broer helpt me altijd en is nu bezig om een drinksysteem te monteren op mijn wheeler. Dat heb je dan wel nodig.” Ook gaat ze binnenkort weer langs bij scholen. “Ik ben aangesloten bij toppers bij jou op school. Hier zijn allerlei atleten bij aangesloten. Dan neem ik mijn bronzen medaille mee om te laten zien.”

“Als de leerlingen me aan zien komen, dan zie ik ze denken ‘zielig’, maar als ik dan vertel wat ik allemaal gedaan heb, dan zie ik glinsteringen in hun ogen verschijnen. Ik leg ze dan uit dat ik dankzij mijn beperkingen al deze bijzondere dingen heb kunnen doen en zeg dat hun dat ook kan overkomen. Dan zie ik ze denken. Het gaat erom dat je jezelf uit blijft dagen in wat je wel kunt doen.”

Bron: nieuwsbladvoorhuizen.nl

Toppers bij jou op school

Djoke is een van toppers die wordt ingezet voor het project Toppers bij jou op school waar topsporters langs basisscholen gaan om kinderen te vertellen over hun sportcarrière en te sporten.

https://www.sportutrecht.nl/wp-content/uploads/2019/01/toppers-320x320.jpg

@copyright SportUtrecht 2021

Top